بدنDer Körper

The dative: German marks the person it happens to

به جملهٔ Mir tut der Kopf weh با دقت نگاه کن و چیز غافلگیرکننده‌ای ظاهر می‌شود: فاعل der Kopf است، نه «من». سر است که درد می‌کند؛ و mir فقط نام کسی را می‌برد که این اتفاق برایش می‌افتد، و به آن شکل می‌گویند دادیو. مجموعه‌ای که حالا ارزش حفظ کردن دارد کوچک است — mir، dir، ihm، ihr، uns، euch، ihnen. و فعل با عضو بدن مطابقت می‌کند نه با تو، پس یک پا tut می‌دهد و دو پا tun: Mir tun die Füße weh. فارسی اینجا همسایهٔ کمک‌کننده‌ای است، چون «سرم درد می‌کند» هم سر را همان چیزی می‌کند که درد را انجام می‌دهد.

Look closely at Mir tut der Kopf weh and something surprising appears: the subject is der Kopf, not I. The head is what does the hurting; mir simply names the person it happens to, and that form is called the dative. The set worth memorising now is small — mir, dir, ihm, ihr, uns, euch, ihnen. And the verb agrees with the body part, not with you, so one foot gives tut and two feet give tun: Mir tun die Füße weh. Persian is a helpful neighbour here, because «سرم درد می‌کند» also makes the head the thing doing the hurting.