مرور ۵: زندگی روزمرهWiederholung 5: der Alltag

The four blocks, and where each one puts the verb

فعل haben حالت مفعولی می‌گیرد، جایی که فقط مذکر تغییر می‌کند. فعل کمکی دوم می‌نشیند و مصدرش را به آخر پرتاب می‌کند. کلمهٔ gern بعد از فعل صرف‌شده می‌لغزد تا لذت را نشان دهد. و یک قطعهٔ تازه که ارزش دارد اینجا اضافه شود: weil یعنی «چون» یک حرف ربط وابسته‌ساز است و فعل جملهٔ خودش را تا انتهای انتها می‌فرستد — Ich kaufe auf dem Markt ein, weil es billiger IST. دقت کن که سه تا از این چهار قاعده در واقع یک ایده‌اند: آلمانی دوست دارد یک فعل را در انتهای جمله منتظر نگه دارد، و همین که انتظارش را داشته باشی، این زبان دیگر به‌هم‌ریخته به نظر نمی‌رسد.

Haben takes the accusative, where only the masculine changes. A modal verb sits second and throws its infinitive to the end. Gern slides in after the conjugated verb to mark enjoyment. And one new piece worth adding here: weil, because, is a subordinating conjunction, and it sends the verb of its own clause to the very end — Ich kaufe auf dem Markt ein, weil es billiger IST. Notice how three of these four rules are really the same idea: German likes to keep a verb waiting at the end of the sentence, and once you expect that, the language stops feeling scrambled.