افعال وجهی برای توصیه، اجبار و احتمال
| انگلیسی | فارسی | مثال |
|---|---|---|
| communicate /kəˈmjuːnɪkeɪt/ |
ارتباط برقرار کردن | We need to communicate clearly. باید واضح ارتباط برقرار کنیم. |
| interrupt /ˌɪntəˈrʌpt/ |
حرف کسی را قطع کردن | Don't interrupt me. حرفم را قطع نکن. |
| polite /pəˈlaɪt/ |
مؤدب | Please be polite. لطفاً مؤدب باش. |
| misunderstand /ˌmɪsʌndəˈstænd/ |
بد فهمیدن | Don't misunderstand me. من را بد نفهم. |
| get along /ɡet əˈlɒŋ/ |
کنار آمدن، خوب بودن با هم | They get along well. با هم خوب کنار می‌آیند. |
| tactful /ˈtæktfl/ |
باملاحظه، با درایت | Try to be tactful. سعی کن باملاحظه باشی. |
| express /ɪkˈspres/ |
بیان کردن | Express your feelings calmly. احساساتت را آرام بیان کن. |
| reach out /riːtʃ aʊt/ |
دست کمک/ارتباط دراز کردن | Reach out if you need help. اگر کمک خواستی پیام بده. |
Modal verbs
افعال وجهی به فعل اصلی معنا اضافه می‌کنند (فعل اصلی همیشه به‌شکل ساده). «should/ought to» = توصیه؛ «must/have to» = اجبار قوی؛ «mustn't» = ممنوع است؛ «don't have to» = لازم نیست؛ «might/may/could» = احتمال؛ «can» = توانایی یا اجازه. افعال وجهی قبل از فعل اصلی «to» نمی‌گیرند (به‌جز «ought to»): «You should listen»، «You might be right».
Modal verbs add meaning to the main verb (always in its base form). "should/ought to" = advice; "must/have to" = strong obligation; "mustn't" = it is forbidden; "don't have to" = it is not necessary; "might/may/could" = possibility; "can" = ability or permission. Modals do not take "to" before the main verb (except "ought to"): "You should listen", "You might be right".
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →