Je voudrais — ادب با وجه شرطی
| فرانسوی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| je voudrais | I would like | می‌خواستم ژو وودرِ |
Je voudrais un thé. یک چای می‌خواستم. |
| un café | a coffee / a café | قهوه / کافه اَن کافه |
un café au lait قهوه با شیر |
| un thé | a tea | چای اَن ته |
un thé vert چای سبز |
| l’eau | water | آب لو |
une carafe d’eau یک پارچ آب |
| un croissant | a croissant | کروسان اَن کروآسان |
un croissant chaud کروسان گرم |
| la terrasse | the terrace (outside tables) | تراس کافه لا تِراس |
en terrasse بیرون، روی تراس |
| l’addition | the bill | صورتحساب لادیسیُن |
L’addition, s’il vous plaît. صورتحساب، لطفاً. |
| sur place ou à emporter | eat in or take away | اینجا یا بیرون‌بر سور پلاس او آ آنپُرته |
À emporter. بیرون‌بر. |
Softening a demand into a wish
جملهٔ Je veux un café از نظر دستوری بی‌نقص است و از نظر اجتماعی افتضاح — مثل بچه‌ای است که چیزی طلب می‌کند. فرانسه درخواست را با بردن فعل به وجه شرطی نرم می‌کند: je voudrais که لفظاً یعنی «می‌خواستمی». همین حرکت با فعل pouvoir هم جواب می‌دهد: Vous pouvez تبدیل می‌شود به Est-ce que vous pourriez. فارسی دقیقاً همین کار را با زمان گذشته می‌کند — «می‌خواستم یک قهوه بگیرم» نرم‌تر از «یک قهوه می‌خواهم» است — پس این حس را از قبل داری. یک s’il vous plaît هم اضافه کن و همه‌جا در امانی.
Je veux un café is grammatically perfect and socially awful — it lands like a child demanding something. French softens the request by pushing the verb into the conditional: je voudrais, literally "I would want". The same move works with pouvoir: Vous pouvez becomes Est-ce que vous pourriez. Persian does exactly this with the past tense — «می‌خواستم یک قهوه بگیرم» is softer than «یک قهوه می‌خواهم» — so the instinct is already there. Add s’il vous plaît and you are safe anywhere.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →