سه راه برای پرسیدن یک سؤال
| فرانسوی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| qui | who | چه کسی کی |
Qui est-ce ? کیست؟ |
| que / quoi | what | چه کو / کوآ |
Quoi ? چی؟ |
| où | where | کجا او |
Où es-tu ? کجایی؟ |
| quand | when | کِی کان |
Quand ? کِی؟ |
| pourquoi | why | چرا پورکوآ |
Pourquoi pas ? چرا که نه؟ |
| comment | how | چطور کُمان |
Comment ça va ? چطوری؟ |
| est-ce que | question marker | نشانهٔ پرسش اِس-کو |
Est-ce que tu viens ? می‌آیی؟ |
| parce que | because | چون پارس کو |
Parce que je travaille. چون کار می‌کنم. |
Pick your register, not your grammar
بالا بردن صدا در پایان یک جملهٔ خبری، سؤال روزمره است: Tu viens؟ این کاملاً درست است و همان چیزی است که تمام روز می‌شنوی. اضافه کردن est-ce que در ابتدا گزینهٔ خنثی و همیشه‌امن است و هیچ چیز دیگری در جمله عوض نمی‌شود. جابه‌جا کردن فعل و ضمیر با یک خط تیره شکل رسمی و نوشتاری است: Viens-tu؟ مبتدی‌ها باید اول est-ce que را مسلط شوند، چون با هر کلمهٔ پرسشی کار می‌کند و هرگز مجبورت نمی‌کند چیزی را جابه‌جا کنی.
Raising your voice at the end of a statement is the everyday question: Tu viens. It is correct, and it is what you will hear all day. Adding est-ce que in front is the neutral, always-safe option, and it changes nothing else in the sentence. Swapping the verb and the pronoun with a hyphen is the formal written form: Viens-tu. Beginners should master est-ce que first, because it works with every question word and never requires you to rearrange anything.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →