ضمیرها، essere و avereI pronomi, essere e avere

An optional subject, and a polite form that uses "she"

چون پایانهٔ هر فعلی متفاوت است، ضمیر فاعلی اختیاری است و معمولاً حذف می‌شود: sono، sei، è خودشان می‌گویند چه کسی. تو io یا tu را فقط برای تقابل اضافه می‌کنی — io sono iraniana, e tu؟ فارسی دقیقاً همین‌طور رفتار می‌کند، و همین باعث می‌شود جمله‌های ایتالیایی برای یک فارسی‌زبان طبیعی حس شوند، جوری که جمله‌های آلمانی هرگز نمی‌شوند. شکل مؤدبانه Lei است که همیشه با حرف بزرگ نوشته می‌شود، و نکتهٔ عجیبش اینجاست: Lei از نظر دستوری سوم‌شخص مؤنث است، پس می‌گویی Lei come sta که لفظاً یعنی «حال او چطور است»، حتی وقتی با یک مرد حرف می‌زنی. ایتالیایی‌ها خیلی سریع‌تر از آلمانی‌ها به tu سوئیچ می‌کنند، اغلب در همان یک مکالمه.

Because each verb ending is different, the subject pronoun is optional and is normally left out: sono, sei, è already say who. You add io or tu only for contrast — io sono iraniana, e tu? Persian behaves identically, which makes Italian sentences feel natural to a Persian speaker in a way they never do to a German one. The formal address is Lei, always capitalised, and here is the oddity: Lei is grammatically third person feminine, so you say Lei come sta, literally how is she, even when speaking to a man. Italians switch to tu much faster than Germans do, often within one conversation.