دوست داشتن و نداشتنMi piace / Non mi piace

The verb agrees with the thing you like

فعل piacere به‌معنی «دوست داشتن» نیست، به‌معنی «خوشایند بودن» است. پس چیزی که از آن لذت می‌بری فاعل دستوری است و تو فقط دریافت‌کننده‌ای که با mi و ti و gli و le و ci و vi علامت می‌خوری. برای همین فعل با معشوق تو عوض می‌شود نه با خودت: یک قهوه piace می‌دهد و چند گربه piacciono. وقتی چیزی که دوست داری یک کنش باشد، مصدر یک چیز واحد شمرده می‌شود و همیشه piace می‌گیرد: mi piace leggere، mi piace viaggiare. فارسی‌زبان‌ها جلوترند، چون «خوشم می‌آید» دقیقاً با همین منطق کار می‌کند؛ انگلیسی‌زبان‌ها معمولاً هفته‌ها طول می‌کشد تا دست از گفتن io piaccio بردارند.

Piacere does not mean to like; it means to be pleasing. So the thing you enjoy is the grammatical subject and you are only the recipient, marked by mi, ti, gli, le, ci, vi. That is why the verb changes with the object of your affection and not with you: one coffee gives piace, several cats give piacciono. When what you like is an activity, the infinitive counts as one thing, so it always takes piace: mi piace leggere, mi piace viaggiare. Persian speakers have a head start, because «خوشم می‌آید» works on exactly the same logic; English speakers usually take weeks to stop saying io piaccio.