مرور ۵: زندگی روزمرهRipasso 5: la vita quotidiana

The four structures, and what each one needs

فعل avere مستقیماً یک اسم می‌گیرد و مالکیت و سن و گرسنگی و نیاز را پوشش می‌دهد. فعل کمکی صرف می‌شود و فعل دوم بلافاصله به شکل مصدر دنبالش می‌آید. فعل piacere جمله را وارونه می‌کند، پس فعل با چیزی که دوست داری مطابقت می‌کند و تو فقط به‌صورت mi یا ti ظاهر می‌شوی. و یک خرید روی سه جملهٔ ثابت می‌چرخد: vorrei، quanto costa، prendo questo. زیر هر چهارتای این‌ها آن واقعیتی نشسته که ایتالیایی را برای یک فارسی‌زبان حمل می‌کند: ضمیر فاعلی اختیاری است، پس ho و devo و mi piace و prendo هرکدام به‌تنهایی یک جملهٔ کامل‌اند.

Avere takes a noun directly and covers possession, age, hunger and need. A modal verb is conjugated and the second verb follows immediately as an infinitive. Piacere reverses the sentence, so the verb agrees with the thing liked and you appear only as mi or ti. And a purchase runs on three fixed sentences: vorrei, quanto costa, prendo questo. Underneath all four sits the fact that carries Italian for a Persian speaker: the subject pronoun is optional, so ho, devo, mi piace and prendo are complete sentences on their own.