مرور پایانی — آمادهٔ A1Ripasso finale — pronti per l’A1

The whole of A0 in ten rules

یک: هر صفت و حرف تعریفی با اسمش در جنس و شمار مطابقت می‌کند. دو: ضمیر فاعلی اختیاری است، چون پایانهٔ فعل خودش می‌گوید چه کسی. سه: سن و گرسنگی و تشنگی با avere می‌آیند. چهار: essere برای هویت است و stare برای حالی که داری. پنج: منفی یک کلمه است، non، پیش از فعل، و منفی دوتایی درست است. شش: c’è برای یک چیز و ci sono برای چند تا. هفت: a و di و da و in و su با حرف تعریف ذوب می‌شوند و sul و nella و al و dal را می‌سازند. هشت: جمع مصوت پایانی را عوض می‌کند و هرگز -s اضافه نمی‌کند. نُه: mi piace جمله را وارونه می‌کند و با چیزی که دوست داری مطابقت می‌کند. ده: بعد از فعل کمکی مستقیماً یک مصدر بدون تغییر می‌آید. و دقت کن چند تا از این‌ها با فارسی می‌خوانند — فاعل اختیاری، avere برای سن، منفی دوتایی، صفت بعد از اسم. ایتالیایی از نظر ساختاری مهربان‌ترینِ این پنج زبان است.

One: every adjective and article agrees with its noun in gender and number. Two: the subject pronoun is optional, because the verb ending already says who. Three: age, hunger and thirst use avere. Four: essere is for identity, stare for how you feel. Five: negation is one word, non, before the verb, and double negatives are correct. Six: c’è for one thing, ci sono for several. Seven: a, di, da, in and su fuse with the article into sul, nella, al, dal. Eight: the plural changes the final vowel, never adding an s. Nine: mi piace reverses the sentence and agrees with what you like. Ten: a modal verb is followed directly by an unchanged infinitive. Notice how many of these match Persian — the optional subject, avere for age, the double negative, the verb-final adjective. Italian is, structurally, the friendliest of the five.