🦜زبان‌بازیZabanbazi
همهٔ درس‌ها › لهستانی › B1 › درس 7

احساسات با ظرافتUczucia z niuansem

خوشحالم که…؛ نگرانِ… هستم

لهستانی سطح B1 درس 7 15 دقیقه 8 واژه

واژگان این درس

لهستانیEnglishفارسیمثال
cieszyć się to be glad خوشحال بودن
چیِشیچ شیه
Cieszę się, że jesteś.
خوشحالم که هستی.
martwić się to worry نگران بودن
مارتفیچ شیه
Nie martw się o mnie.
نگرانِ من نباش.
bać się to be afraid ترسیدن
باچ شیه
Boję się ciemności.
از تاریکی می‌ترسم.
denerwować się to be nervous / get annoyed مضطرب شدن، عصبی شدن
دِنِرووواچ شیه
Denerwuję się przed egzaminem.
پیش از امتحان مضطرب می‌شوم.
nadzieja hope امید
نادجیِیا
Mam nadzieję, że tak.
امیدوارم همین‌طور باشد.
zmartwienie worry (noun) نگرانی
زمارتفیِنیه
To moje największe zmartwienie.
این بزرگ‌ترین نگرانیِ من است.
spokojny calm آرام
سپوکوینی
Bądź spokojny, wszystko będzie dobrze.
آرام باش، همه چیز خوب می‌شود.
zadowolony satisfied / pleased راضی، خشنود
زادوولونی
Jestem zadowolony z wyniku.
از نتیجه راضی‌ام.

گرامر: احساسات و دستورِ آن‌ها: cieszę się, że… / martwię się o…

Feelings and their grammar: cieszę się, że… / martwię się o…

بسیاری از افعالِ احساس بازتابی‌اند (با «się») و حالتِ خاصی می‌گیرند. «Cieszę się, że…» یک جملهٔ کامل می‌آورد، اما «cieszę się z + مضاف‌الیه» با اسم می‌آید (cieszę się z sukcesu). «Martwić się» با «o + مفعولی» می‌آید (martwię się o ciebie). «Bać się» مضاف‌الیه می‌خواهد (boję się burzy). این الگوها به ما اجازه می‌دهند احساسات را دقیق بیان کنیم.

Many feeling verbs are reflexive (with „się”) and govern a specific case. „Cieszę się, że…” introduces a whole clause, while „cieszę się z + genitive” takes a noun (cieszę się z sukcesu). „Martwić się” takes „o + accusative” (martwię się o ciebie). „Bać się” needs the genitive (boję się burzy). These patterns let us express feelings precisely.

Cieszę się, że cię widzę.
خوشحالم که می‌بینمت.
Martwię się o mojego brata.
نگرانِ برادرم هستم.
Boję się egzaminu, ale jestem spokojna.
از امتحان می‌ترسم، اما آرامم.
تمرین‌های این درس در اپ است

پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.

شروع این درس →