کجا زندگی می‌کنی و در خانه‌ات چه هست
| چینی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| 房子 /fángzi/ |
house | خانه فانگ‌دْزِ |
这个房子很大。 این خانه بزرگ است. |
| 房间 /fángjiān/ |
room | اتاق فانگ‌جیِن |
我的房间很小。 اتاقم کوچک است. |
| 住 /zhù/ |
to live / reside | زندگی کردن / ساکن بودن جو |
我住在北京。 در پکن زندگی می‌کنم. |
| 厨房 /chúfáng/ |
kitchen | آشپزخانه چو‌فانگ |
妈妈在厨房。 مامان در آشپزخانه است. |
| 洗手间 /xǐshǒujiān/ |
toilet / bathroom | دستشویی شی‌شُو‌جیِن |
洗手间在哪里？ دستشویی کجاست؟ |
| 床 /chuáng/ |
bed | تخت چوانگ |
床上有一只猫。 روی تخت یک گربه است. |
| 桌子 /zhuōzi/ |
table / desk | میز جوُ‌دْزِ |
书在桌子上。 کتاب روی میز است. |
| 上面 /shàngmiàn/ |
on top of | رویِ شانگ‌میِن |
在桌子上面 روی میز |
住在 and the 上/里 endings you cannot drop
برای گفتن محل زندگی: 住在 + مکان — 我住在北京. و وقتی یک اسم قرار است نقش «مکان» بگیرد، چینی معمولاً یک پسوند جایگاه روی آن می‌خواهد: 在桌子上 یعنی «روی میز»، 在房子里 یعنی «داخل خانه». فارسی با همان «روی میز» راضی است، ولی چینی بدون 上 در آخر، جمله را ناقص حس می‌کند. اسم شهرها استثنا هستند — 北京 خودش مکان است و پسوند نمی‌خواهد.
To say where you live: 住在 + place — 我住在北京. And when a noun is being used as a LOCATION, Chinese usually wants a position ending on it: 在桌子上 "on the table", 在房子里 "in the house". Persian is happy with just «روی میز»; Chinese needs the 上 at the end or the sentence feels incomplete. Place names like 北京 are the exception — they are already locations, so no ending.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →