دو اتفاق، یکی بلافاصله بعد از دیگری
| چینی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| 一……就…… /yī … jiù …/ |
as soon as … then … | تا … ، فوراً … ای … جیو … |
一到就打电话 تا رسیدی زنگ بزن |
| 以后 /yǐhòu/ |
after | بعد از ای‌هُو |
下课以后 بعد از کلاس |
| 以前 /yǐqián/ |
before | پیش از ای‌چیِن |
吃饭以前 پیش از غذا |
| 的时候 /de shíhou/ |
when / while | وقتی که دِه شِ‌هُو |
我小的时候 وقتی کوچک بودم |
| 下课 /xiàkè/ |
class ends | تمام شدن کلاس شیا کِه |
下课以后见。 بعد از کلاس می‌بینمت. |
| 下班 /xiàbān/ |
to finish work | تمام شدن کار شیا بان |
我五点下班。 ساعت پنج کارم تمام می‌شود. |
| 理解 /lǐjiě/ |
to comprehend | درک کردن لی‌جیِه |
我理解你。 درکت می‌کنم. |
| 连忙 /liánmáng/ |
hurriedly / at once | بی‌درنگ لیِن‌مانگ |
他连忙走了。 بی‌درنگ رفت. |
Chinese time clauses all come FIRST
«一» پیش از فعل اول می‌آید و «就» پیش از فعل دوم: 我一回家就睡觉. نکتهٔ ساختاری بزرگ این است: هر جمله‌وارهٔ زمان در چینی پیش از جملهٔ اصلی می‌آید، و نشانهٔ زمان در «آخرِ» همان جمله‌واره می‌نشیند. مثلاً 下课以后 یعنی «بعد از اینکه کلاس تمام شد»، 吃饭以前 یعنی «پیش از غذا خوردن»، و 我小的时候 یعنی «وقتی کوچک بودم». انگلیسی «after/before/when» را اول می‌گذارد، ولی چینی 以后/以前/的时候 را آخر می‌گذارد و بعد جملهٔ اصلی می‌آید.
一 goes before the first verb, 就 before the second: 我一回家就睡觉. The big structural point: every Chinese time clause comes BEFORE the main clause, and the time marker sits at the END of that clause. 下课以后 "after class ends", 吃饭以前 "before eating", 我小的时候 "when I was little". English puts "after/before/when" at the front; Chinese puts 以后/以前/的时候 at the back, then the main sentence follows.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →