فرستادن و تحویل گرفتن
| چینی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| 快递 /kuàidì/ |
courier / express delivery | پست سریع کوای‌دی |
快递到了。 بسته رسید. |
| 寄 /jì/ |
to send (by post) | پست کردن جی |
寄一封信 یک نامه فرستادن |
| 包裹 /bāoguǒ/ |
parcel | بسته بائو‌گوُ |
一个包裹 یک بسته |
| 收 /shōu/ |
to receive | دریافت کردن شُو |
收到了吗？ رسید؟ |
| 收到 /shōudào/ |
to have received | دریافت کرده شُو دائو |
我收到了。 دریافتش کردم. |
| 邮局 /yóujú/ |
post office | ادارهٔ پست یُو‌جو |
去邮局 رفتن به پست |
| 地址 /dìzhǐ/ |
address | نشانی دی‌جِ |
写地址 نشانی نوشتن |
| 送到 /sòngdào/ |
to deliver to | رساندن به سونگ دائو |
送到家里 به خانه رساندن |
Two objects: who gets what
بعضی فعل‌ها دو مفعول می‌گیرند — یک شخص و یک چیز — و شخص همیشه اول می‌آید: 给我一本书 یعنی «به من یک کتاب بده» و 寄给他一个包裹 یعنی «برایش یک بسته بفرست». برای فعل‌هایی که ذاتاً دربارهٔ «دادن» نیستند، «给» را به خود فعل می‌چسبانی: 寄给، 送给، 卖给، 还给. فارسی گیرنده را با «به» مشخص می‌کند که می‌تواند جابه‌جا شود، ولی چینی ترتیب «شخص بعد چیز» را قفل کرده و هیچ انعطافی ندارد.
Some verbs take two objects — a person and a thing — and the person always comes first: 给我一本书 "give me a book", 寄给他一个包裹 "send him a parcel". With verbs that are not naturally about giving, you attach 给 to the verb: 寄给, 送给, 卖给, 还给. Persian marks the recipient with «به» which can move around; Chinese fixes the order as person-then-thing, with no flexibility.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →