着 — حالتی که ادامه دارد着：保持着的状态

The two jobs of 着

کار اول — توصیف وضعیتی که فقط برقرار است: 门开着 یعنی «در باز است» و 墙上挂着一张画 یعنی «روی دیوار یک تابلو آویزان است». دقت کن که در دومی، مکان اول می‌آید — دقیقاً مثل جمله‌های «有». کار دوم — نشان دادن اینکه کار اصلی «چطور» انجام می‌شود: 站着说话 یعنی «ایستاده حرف زدن» و 坐着听 یعنی «نشسته گوش دادن». فعلِ «着»دار اول می‌آید و فعل اصلی دوم. مقایسه کن: 他在穿衣服 یعنی «دارد لباس می‌پوشد» (کار)، ولی 他穿着红衣服 یعنی «لباس قرمز پوشیده» (وضعیت).

First job — describing a state that is simply there: 门开着 "the door is open", 墙上挂着一张画 "a picture hangs on the wall". Notice the second one puts the PLACE first, exactly like 有 sentences. Second job — showing HOW the main action is done: 站着说话 "speak standing", 坐着听 "listen sitting". The 着 verb comes first and the main verb second. Contrast: 他在穿衣服 "he is getting dressed" (action), 他穿着红衣服 "he is wearing red" (state).