پکن، شانگهای، گوانگژو، شنژن
| چینی | English | فارسی | مثال |
|---|---|---|---|
| 首都 /shǒudū/ |
capital city | پایتخت شُو‌دو |
北京是中国的首都。 پکن پایتخت چین است. |
| 文化 /wénhuà/ |
culture | فرهنگ وِن‌هوا |
中国文化 فرهنگ چینی |
| 中心 /zhōngxīn/ |
centre | مرکز جونگ‌شین |
市中心 مرکز شهر |
| 现代 /xiàndài/ |
modern | مدرن شیِن‌دای |
很现代的城市 شهری بسیار مدرن |
| 古老 /gǔlǎo/ |
ancient | کهن گو‌لائو |
古老的城市 شهری کهن |
| 人口 /rénkǒu/ |
population | جمعیت رِن‌کُو |
人口很多 جمعیت زیاد |
| 南方 /nánfāng/ |
the south | جنوب نان‌فانگ |
南方人 جنوبی‌ها |
| 北方 /běifāng/ |
the north | شمال بِی‌فانگ |
北方很冷 شمال سرد است |
……之一 — "one of the most…"
برای گفتن «یکی از بزرگ‌ترین شهرها»، چینی «之一» را در انتهای جمله می‌گذارد: 上海是中国最大的城市之一. لفظ‌به‌لفظ یعنی «شانگهای بزرگ‌ترین شهر چین یکی-از است». انگلیسی و فارسی هر دو این را اول می‌آورند («یکی از…»)، پس این برعکس‌شدن تمرین می‌خواهد. این ساختار کمی نوشتاری و رسمی است و در متن‌های مربوط به مکان‌ها همه‌جا دیده می‌شود — یعنی دقیقاً جایی که خواننده با آن روبه‌رو می‌شود.
To say "one of the biggest cities", Chinese puts 之一 at the very END: 上海是中国最大的城市之一. Literally "Shanghai is China’s biggest city one-of". English and Persian both front-load this ("one of the…"), so the flip takes practice. It is a written, slightly formal structure, and it is everywhere in articles about places — which is exactly where a reader meets it.
پرسش‌های چهارگزینه‌ای، تمرین گفتار با تلفظ‌سنجی، و ضبط صدا و ویدیوی خودت برای مرور فردا.
شروع این درس →